Jaka jest różnica – i do czego potrzebuję każdego z nich?
Stan na luty 2025 r.
Każdy, kto kupuje lub sprzedaje na rynku biometanu, spotyka się z dwoma pojęciami, które na pierwszy rzut oka brzmią podobnie, ale oznaczają zupełnie różne rzeczy: certyfikat zrównoważonego rozwoju (NNW) i certyfikat pochodzenia (HKN). Oba certyfikaty dotyczą określonej ilości gazu – ale każdy z nich potwierdza coś innego. W niniejszym artykule wyjaśniono, na czym polegają te dwa rodzaje certyfikatów, czym się od siebie różnią oraz kiedy należy stosować który z nich.
Certyfikat zrównoważonego rozwoju potwierdza, że dana partia biometanu spełnia kryteria zrównoważonego rozwoju określone w przepisach UE. Zasadniczo chodzi o dwie kwestie:
Dopiero po udowodnieniu spełnienia tych kryteriów gaz może zostać prawnie sklasyfikowany jako „pochodzący ze zrównoważonych źródeł”. Bez ważnego certyfikatu zrównoważonego rozwoju biometan nie jest regulacyjnie uznawany za energię odnawialną – niezależnie od tego, w jaki sposób został faktycznie wyprodukowany.
NNW stanowi przepustkę do państwowych mechanizmów wsparcia oraz ustawowych obowiązków w zakresie zgodności z przepisami:
Krótko mówiąc: każdy, kto chce wprowadzać do obrotu lub wykorzystywać biometan do celów regulacyjnych, potrzebuje certyfikatu NNW.
Nabisy to centralny rejestr w Niemczech zajmujący się zrównoważonym rozwojem w sektorze biopaliw. Dla wielu uczestników rynku ma on kluczowe znaczenie przede wszystkim z jednego powodu:
Podmioty wprowadzające do obrotu paliwa biogeniczne (np. bio-CNG/bio-LNG) mogą generować uprawnienia do emisji gazów cieplarnianych i uczestniczyć w handlu tymi uprawnieniami. Warunkiem jest prawidłowe prowadzenie wymaganych dokumentów w systemie.
Nabisy służy w tym zakresie jako platforma do zarządzania dowodami zrównoważonego rozwoju, przekazywania ich wzdłuż łańcucha dostaw oraz, w razie potrzeby, ich unieważniania.
Aby móc korzystać z platformy Nabisy, należy najpierw założyć konto. Wniosek o jego utworzenie należy złożyć w BLE. W przypadku handlowców/dostawców (Lfr) i producentów (SSt) obowiązkowa jest certyfikacja w ramach dobrowolnego systemu. Po utworzeniu konta można za jego pośrednictwem generować (SSt), przyjmować, przekazywać dalej lub anulować certyfikaty (Lfr).
Ważne: Bez prawidłowo skonfigurowanego systemu Nabisy sprzedaż w ramach aplikacji związanych z limitami może zostać szybko zablokowana – nawet jeśli biometan jest technicznie bez zarzutu.
Każdy, kto chce wystawiać certyfikaty zrównoważonego rozwoju, musi posiadać certyfikat wydany przez system certyfikacyjny uznany przez UE (np. ISCC EU lub REDcert EU) oraz zarejestrować się w systemie Nabisy jako podmiot gospodarczy. Dopiero po pomyślnym przejściu audytu i uzyskaniu aktywnej certyfikacji można generować i przekazywać certyfikaty NNW w systemie. Również odbiorca – niezależnie od tego, czy jest to handlowiec, czy odbiorca końcowy – musi być zarejestrowany w systemie Nabisy, aby móc odbierać i przetwarzać certyfikaty.
Certyfikat pochodzenia nie potwierdza cech zrównoważonego rozwoju, lecz charakterystykę danej ilości gazu: skąd pochodzi gaz, w jaki sposób został wyprodukowany i jakie ma właściwości?
Typowe informacje zawarte w certyfikacie pochodzenia to:
HKN jest zatem certyfikatem właściwości. Mówiąc w uproszczeniu, potwierdza on, że:
„Ta ilość energii pochodzi ze źródła odnawialnego”.
HKN ma znaczenie przede wszystkim w sektorze dobrowolnym i prywatnym:
Ważne: Sam certyfikat pochodzenia energii (HKN) zazwyczaj nie uprawnia do wypełnienia ustawowych obowiązków w zakresie zrównoważonego rozwoju. Stanowi on uzupełnienie certyfikatu NNW, ale go nie zastępuje.
Na rynku niemieckim rejestr biogazu dena prowadzony przez Niemiecką Agencję Energetyczną (dena) odgrywa kluczową rolę w zarządzaniu certyfikatami pochodzenia. Zawiera on szczegółowe dane dotyczące właściwości biometanu – od surowców, przez technologię instalacji, aż po emisję gazów cieplarnianych. Dla każdej dostarczonej ilości gazu wystawiane jest świadectwo jakości, które może być przekazywane wzdłuż łańcucha dostaw.
Rejestr ten świadomie wykracza poza minimalne wymogi prawne: umożliwia on szczegółowe zróżnicowanie jakościowe, co jest szczególnie cenne w przypadku produktów premium i wymagających umów odbiorczych.
Aby móc wystawiać certyfikaty pochodzenia w rejestrze biogazu dena, operator instalacji musi zarejestrować się jako uczestnik i zlecić niezależnemu audytorowi sprawdzenie danych dotyczących instalacji. Zarejestrowane cechy jakościowe są dokumentowane i zatwierdzane dla każdej partii. Odbiorcy – czyli handlowcy, dostawcy energii lub odbiorcy przemysłowi – również muszą zarejestrować się w rejestrze biogazu dena, aby móc otrzymywać, przekazywać dalej lub unieważniać certyfikaty.
Poniższa tabela podsumowuje najważniejsze różnice:
|
|
Certyfikat zrównoważonego pochodzenia (NNW) |
Certyfikat pochodzenia (HKN) |
|
Co jest certyfikowane? |
Spełnienie ustawowych kryteriów zrównoważonego rozwoju + redukcja emisji gazów cieplarnianych |
Charakter i pochodzenie ilości gazu |
|
Charakter |
Regulacyjny / ustawowy |
Sektor prywatny / dobrowolne |
|
Obowiązkowe czy dobrowolne? |
Obowiązkowe dla celów rozliczeń regulacyjnych |
Dobrowolne (kierowane przez rynek) |
|
Kto tego potrzebuje? |
Wszyscy, którzy wykorzystują biometan w celu uzyskania kwot, ulg podatkowych itp. |
Dostawcy, przemysł, podmioty zobowiązane do składania sprawozdań |
|
Niemiecki rejestr |
Nabisy (BLE) |
Rejestr biogazu dena |
|
Czy jeden z nich zastępuje drugi? |
Nie |
Nie |
W praktyce to, jaki dokument jest wymagany – lub czy potrzebne są oba – zależy od przeznaczenia:
Jeśli biometan jest wykorzystywany wyłącznie w celu wypełnienia obowiązków prawnych – np. w zakresie limitu emisji gazów cieplarnianych w transporcie lub ulg podatkowych – zazwyczaj wystarczy certyfikat zrównoważonego rozwoju.
Jeśli dostawca energii chce zaoferować swoim klientom produkt typu „zielony gaz” lub przedsiębiorstwo przemysłowe chce udokumentować w swoim sprawozdaniu dotyczącym zrównoważonego rozwoju, skąd pochodzi pozyskiwana przez nie energia, wystarczy certyfikat pochodzenia.
W wielu relacjach handlowych certyfikaty NNW i HKN są przekazywane łącznie. Pozwala to odbiorcy na zaliczenie gazu zarówno pod kątem regulacyjnym, jak i zrównoważonego rozwoju, a także na przejrzyste informowanie o jego charakterze. Takie połączenie jest szczególnie powszechne w przypadku klientów przemysłowych o wysokich wymaganiach sprawozdawczych lub gdy ostateczne przeznaczenie gazu nie jest jeszcze ustalone.
UDB (Union Database) to europejski system gromadzenia danych dotyczących zrównoważonego rozwoju i łańcucha dostaw. Zyskuje on na znaczeniu, ponieważ ma ujednolicić prowadzenie dokumentacji w całej UE i ma zostać wprowadzony jako obowiązkowy dla wszystkich uczestników rynku.
Dla producentów i handlowców oznacza to, że oprócz systemów krajowych, takich jak Nabisy, w przyszłości istotną rolę odegra również UDB.
UDB to centralna platforma internetowa Komisji Europejskiej (DG ENER). Podmioty gospodarcze mogą uzyskać dostęp do systemu na trzy sposoby: bezpośrednio przez interfejs internetowy, za pośrednictwem dostawcy usług (Service Provider) zatwierdzonego przez ich system certyfikacji (Voluntary Scheme) lub poprzez własne połączenie informatyczne za pośrednictwem interfejsu eDelivery.
Zarządzanie organizacyjne odbywa się na trzech poziomach: Komisja Europejska prowadzi platformę i udostępnia ją. Dobrowolne systemy certyfikacyjne (VS) zajmują się rejestracją podmiotów gospodarczych, rejestrują ich certyfikaty i pełnią rolę centralnego punktu kontaktowego. Państwa członkowskie są odpowiedzialne za integrację łańcucha wartości w sektorze gazowym – w szczególności za operatorów systemów dystrybucyjnych (DSO), operatorów systemów przesyłowych (TSO) oraz dostawców gazu.
UDB jest skierowana do wszystkich podmiotów gospodarczych w łańcuchu dostaw paliw odnawialnych i pochodzących z recyklingu: podmiotów zajmujących się zbieraniem surowców, producentów, przetwórców, handlowców i dostawców. Certyfikowani uczestnicy łańcucha dostaw paliw płynnych uzyskują dostęp za pośrednictwem odpowiedniego systemu dobrowolnego. Dostawcy niecertyfikowani w łańcuchu wartości paliw płynnych nie mają obecnie dostępu do bazy. W łańcuchu wartości paliw gazowych operatorzy systemów dystrybucyjnych (DSO) i przesyłowych (TSO), dostawcy oraz duzi odbiorcy są podłączani za pośrednictwem właściwych państw członkowskich.
Certyfikat zrównoważonego rozwoju i certyfikat pochodzenia to dwa różne narzędzia służące różnym celom. NNW otwiera drzwi do rynków regulowanych i ustawowych możliwości zaliczania emisji. HKN zapewnia przejrzystość co do charakteru biometanu i jest niezbędny do tworzenia wiarygodnych ofert produktów ekologicznych oraz rzetelnej sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju.
Każdy, kto działa na rynku biometanu, powinien dokładnie rozumieć, jaki certyfikat jest wymagany w danym przypadku – oraz w jaki sposób niemieckie rejestry Nabisy i rejestr biogazu dena wzajemnie się uzupełniają.
Chcieliby Państwo wiedzieć, jakie certyfikaty są istotne dla Państwa konkretnego modelu biznesowego? agriportance chętnie służy Państwu doradztwem.